Ktoś mi napisał, że opisuję swoje dziecko jakby było aniołkiem.

Faktycznie jeste Anielicą, ale potrafi zmienić się w mgnieniu oka w niesfornego Diabełka.

Jak każde dziecko. Wyłapuję tylko jej zabawne teksty, opisuję śmieszne anegdotki, żeby kiedyś

móc jej przeczytać jaka z niej była jajcara:)

Moja córeczka jak każde inne dziecko potrafi dać nam nieźle w kość. Nie raz już opisywałam

jakie ma czasami wyskoki. Gdy czegoś chce potrafi zrobić niezłą scenę, wtedy patrzący na nas

ludzie myślą sobie pewnie o mnie, że jestem jakąś wyrodną matką skoro dziecko mi tak

zawodzi. Niezła aktorka z tej mojej Małej. Kiedy chce przekabacić swojego tatę, robi tak smutną

minę, że aż się płakać chce, i tatuś daje się na to nabierać. Ale nie ja:)

Do tej pory nie oduczyła się doić smoczka (chociaż coraz rzadziej go używa), w nocy budzi mnie

bo chce mleka, marudzi jeśli nie jest zbyt ciepłe, każe mi iść gotować nowe, ciągnie mnie

nadal za włosy przez sen(ale łysa nie jestem na razie, chociaż już myślałam że do tego

dojdzie), nie chce myć zębów, straszną wojnę o to robi,, Zdarza jej się zsikać kiedy ja nie

zapytam a zabawi się czymś i zapomni, ale strasznie wylewnie potem przeprasza. Jak

zdenerwuje nazywa mnie czarownicą, ale częściej babą jagą :), też za chwilę przeprasza,

mówi że nie chciała, ale jest zła i tak wyszło :) Kiedy ktoś do nas przychodzi zamiast się

przywitać pyta czy coś dla niej ma "mozie jakiś plezient?" i mi wstyd robi:) . Robi straszny

bałagan, młyn totalny, czasem myślę że nie opłaca się sprzątać w tym domu.

I co z tego? I tak ją KOCHAM! Powkurzam się przez chwilę, pokrzyczę i mi

przechodzi. Potem się przepraszamy, przytulamy, całujemy, dajemy rękę na zgodę i jest

dobrze:) do następnego razu ;)

Ojj długo by opisywać...